Karanlıktan sonra gözlerinin ışığa alışması gibi, puslu duman rengi bir ton anı bulutunun ardından beliren silüet, arkamı yasladığımı bildiğim koca duvarı yavaşça kayganlaştırıyordu. İçimde bir ritm dans ettiriyordu tüm rüyaları... Birçok kez hissettiğim gibi utanıyordum. İnsandım. Belki de tüm hislerim gibi seçilmiş anılarım da bunlardı. Buz gibi soğuk önyargılara karşı ne kadar giyinirsem giyineyim, çıplaktım. Birçok kez bunlar herkesten önce bana aitti. Korkuyordum çünkü kendimdim. Sessizce seyirci kaldığım tüm rüyalarımın dansçılarına karşı kendim gibi kızgındım. Ritmler çok uzaklardan geliyormuş gibi ama ruhumun boş odalarında yankılanacak kadar kendine güvenliydi. Her şeye karşı tek kelime: Pişmandım.
Şirinevler / İstanbul
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder